Lighthouse - 2D napisy

premiera publikacji „Warszawskie fale historii”

premiera publikacji  „Warszawskie fale historii”

 

4 grudnia 2019 r. (środa), godz. 12:00

 

Warszawskie Centrum Innowacji Edukacyjno-Społecznych i Szkoleń

 oraz

Kino Atlantic

 

mają przyjemność zaprosić
dyrektorów szkół, nauczycieli, wychowawców młodzieży, animatorów kultury, pedagogów szkolnych

na premierę publikacji

 

„Warszawskie fale historii”

 

 połączoną

z projekcją filmu Bartosza Konopki  

 

"Nowa Warszawa"

 

Dwa pierwsze zgłoszenia klas, których opiekunowie wypełnią formularz
(kliknij tutaj) otrzymają zaproszenie na wydarzenie.



Film i spotkanie przeznaczone jest dla młodzieży od 14 roku życia.

 


Scenariusz wydarzenia:

12:00 - przywitanie widzów

12:10 - 13:20 - projekcja filmu „ Nowa Warszawa"

13:25 - 14:10 - rozmowa z reżyserem filmu Bartoszem Konopką, autorem tekstu "Sen o Warszawie" Markiem Gaszyńskim oraz współredaktorami „Warszawskich fal historii”, którą poprowadzą Arkadiusz Walczak (dyr. WCIESu) oraz Artur Wolski 

 

Po spotkaniu każdy pedagog otrzymania publikację „Warszawskie fale historii”.

 

 

Aby wziąć udział w wydarzeniu 4 grudnia należy wypełnić formularz do 1 grudnia.

  • nauczyciele, dyrektorzy szkół, wychowawcy, animatorzy kultury (kliknij tutaj) - zaproszenie pojedyncze
  • widzowie (kliknij tutaj)


    UWAGA: Liczba miejsc ograniczona. Prześlemy potwierdzenie wpisania na listę gości najpóźniej do 2 grudnia.

 

 

 

Arkadiusz Walczak ze wstępu:


W rankingu miast ulubionych przez polskich filmowców Warszawa zdecydowanie wygrywa. Trudno wyliczyć wszystkie polskie filmy i seriale telewizyjne, których akcja toczy się w stolicy. Już w 1907 r. na zlecenie właścicieli warszawskich iluzjonów powstały ruchome obrazy przedstawiające warszawskie widoki. W 1908 r. na Dworcu Warszawsko-Wiedeńskim nakręcono pierwsze zdjęcia plenerowe do siedmiominutowej komedii pt. Antoś pierwszy raz w Warszawie. Najstarsza zachowana scena ukazująca miasto pochodzi z czasów I wojny światowej, z 1917 r., i możemy ją oglądać w melodramacie Aleksandra Hertza pt. Bestia z Polą Negri w roli głównej.


Filmowe obrazy Warszawy możemy podzielić na trzy kategorie:

 

  1. Filmy wykorzystujące warszawskie plenery do opowiadania historii, które mają charakter uniwersalny, dzieją się „wszędzie”. Mieszczą się tu migawki z warszawskich ulic, parków, osiedli, restauracji, dworców zabytkowych pałaców. Ich umiejscowienie w Warszawie nie wpływa na charakter filmowej opowieści, są one jedynie tłem dla losów bohaterów. Rozpoznawanie warszawskich plenerów jest w przypadku tych filmów swoistą zabawą dla pasjonatów historii Warszawy, znajdujących dużo satysfakcji w identyfikowaniu miejsc, gdzie poszczególne sceny kręcono oraz porównywaniu ich wyglądu wtedy i współcześnie. Kadry filmowe bywają w wielu przypadkach cennym źródłem pokazującym warunki życia w mieście na przestrzeni kolejnych dziesięcioleci oraz jego ewolucję, zmiany urbanistyczne, przemiany społeczne i kulturowe.
  2. Filmy odwołujące się wyraźnie do kontekstu warszawskiego zarówno w perspektywie historycznej — burzliwych dziejów miasta, zwłaszcza w okresie II wojny światowej, jak i współczesnego znaczenia Warszawy jako stolicy, metropolii, siedziby władz politycznych, centrum biznesu i mediów, symbolu przemian w Polsce po 1989 r. Tutaj plenery warszawskie są nie tylko tłem dla opowieści, ale także jej integralną częścią, tak w warstwie symbolicznej, dramaturgicznej, jak i wizualnej.
  3. Filmy, których akcja rozgrywa się w Warszawie, ale — ze względów organizacyjnych i najczęściej finansowych zdjęcia kręcone są poza Warszawą i jedynie stylizowane na klimat warszawski. Dobrym przykładem jest tu film Niki Caro Azyl, którego akcja umiejscowiona jest w Warszawie, a konkretnie w warszawskim zoo w czasie okupacji niemieckiej, ale zdjęcia kręcone były w Czechach.

 

Publikacja koncentruje się na filmach, w których kontekst warszawski jest bardzo istotny. Kryterium ich doboru było pokazanie kluczowych momentów z dziejów miasta i jego mieszkańców w XX w. Pieśniarz Warszawy z 1934 r. Michała Waszyńskiego, podobnie jak następujące po nim Dziewczęta z Nowolipek Barbary Sass-Zdort i Śmierć prezydenta Jerzego Kawalerowicza, wprowadzają nas w klimat miasta w okresie dwudziestolecia międzywojennego, potem następuje grupa obrazów odwołujących się do dramatycznych lat II wojny światowej i powojennej odbudowy, wreszcie filmy pokazujące rolę Warszawy w okresie transformacji systemowej.


Dobór filmów podyktowany był nie tylko ich tematyką, ale także konwencją gatunkową, stąd obecność komedii, oraz popularnością wśród publiczności dawnej i współczesnej, dla której np. Poszukiwany, poszukiwana Stanisława Barei to swoista alegoria absurdów PRL-u.


Zdajemy sobie sprawę, że nasz wybór ma charakter subiektywny, trudno bowiem w jednej publikacji zmieścić całą różnorodność filmowych opowieści o Warszawie i z Warszawą w tle. Mamy zatem nadzieję, że wydawnictwo to zapoczątkuje serię publikacji dla nauczycieli poświęconych filmom o Warszawie. Wydawnictw wspierających realizację Warszawskiego Programu Edukacji Kulturalnej, gdzie mocno zaznaczona jest rola edukacji filmowej oraz działań Warszawskiego Centrum Innowacji Edukacyjno-Społecznych i Szkoleń — stołecznej placówki doskonalenia nauczycieli — w obszarze edukacji varsavianistycznej i filmoznawczej.


Każdy przywołany w publikacji tytuł opatrzony jest analizą filmoznawczą, która wprowadza czytelnika w kontekst powstania filmu oraz proponuje różne próby jego odczytania. Uzupełnienie analiz stanowią scenariusze lekcji. Mamy nadzieję, że publikacja ta zainteresuje nie tylko nauczycieli warszawskich szkół. Proponowane scenariusze lekcji odnoszą się bowiem do treści obecnych w podstawie programowej dla przedmiotu historia, język polski, wiedza o kulturze i mogą być z powodzeniem wykorzystane przez nauczycieli poszukujących ciekawych rozwiązań metodycznych niezależnie od lokalizacji szkoły, gdyż jak napisał Leopold Tyrmand:


„W Warszawie łapie się życie na gorąco. Prężność tego miasta zdumiewa, w pewnych wypadkach demoluje, w innych jest uciążliwa i demoralizująca, jeszcze w innych uszczęśliwia swą dynamiką i każe optymistycznie wierzyć w przyszłość” (Leopold Tyrmand, Zły).


Dokument Bartka Konopki inspirowany jest płytą Nowa Warszawa Stanisławy Celińskiej, Bartka Wąsika i Royal String Quartet, na której aktorka śpiewa m.in. nowe aranżacje piosenek Czesława Niemena oraz T.Love. Nowa Warszawa otrzymała Wdechę – nagrodę „Gazety Co Jest Grane” jako Wydarzenie 2012 roku, a Stanisława Celińska została uznana przez czytelników Człowiekiem Roku.
W filmie Bartka Konopki oglądamy archiwalne zdjęcia Warszawy, mieszkanie Czesława Niemena czy Kalinę Jędrusik śpiewającą Pokoik na Hożej. Jedna z piosenek została nagrana na podwórku przy ulicy Stalowej, gdzie mieszkała kiedyś Stanisława Celińska; widzimy ludzi, którzy spontanicznie zbierają się wokół muzyków.
Dokument jest nie tylko tylko zapisem nastrojowych nagrań, ale też wzruszającą opowieścią o dzieciństwie Stanisławy Celińskiej w zrujnowanej Warszawie. „To wszystko jakoś się we mnie odzywa” – mówi aktorka. Opowiada o sobie jako dzikiej, zaniedbanej dziewczynce, „fatalnie się zapowiadającej”, która miała mało miłości, bo mama była wiecznie zabiegana, a ojciec chory. Ona nadal czuje się taką dziewczyną z Pragi. „Kiedy nagrywałam płytę to chciałam o tym pamiętać”. Dlatego zależało jej na tym, żeby śpiewać nie jako aktorka, ale śpiewać o sobie, „a jednocześnie o kobietach z którymi [przebywała] dużo” – o babci i mamie. W delikatnie wybrzmiewających piosenkach Celińska chciała opowiedzieć o historii, a jednocześnie „pocieszyć, że ze wszystkiego można wyjść. I że można dalej żyć w tej Warszawie, mimo że się tu przeżyło tak straszliwe rzeczy. Że można z ruin się podnieść jak Warszawa, jak ja”.
Dla muzyków z Royal String Quartet spotkanie z Celińską było niezwykłą inspiracją: „Zaraz mamy próby, jutro wyjeżdżamy na koncerty, będziemy grali Beethovena, Lutosławskiego, Mykietyna, ale my tę muzykę już inaczej gramy. Doszukujemy się tych sensów, których Stasia nauczyła nas poszukiwać w tych pojedynczych utworach. Na początku wydawało nam się dziwne, bo nigdy nie mieliśmy takich doświadczeń i na początku byliśmy tacy lekko zaniepokojeni, dlaczego Stasia do wszystkiego przywołuje jakąś historię, a teraz sami poszukujemy tych historii”.


Bartek Konopka (ur. 1972) – reżyser i scenarzysta filmowy; absolwent filmoznawstwa na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz reżyserii na Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego. Już jego pierwszy autorski film Trójka do wzięcia został obsypany nagrodami. Stworzył m.in. takie obrazy jak: Królik po berlińsku, Lęk wysokości czy Sztuka znikania. Za swoje filmy otrzymał wiele nagród na festiwalach m.in. w Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, Indiach, Hiszpanii, Szwecji i w Polsce. Pomysł na Królika po berlińsku, który zdobył nominację do Oscara zrodził się po spotkaniu w szkole filmowej Andrzeja Wajdy z Marcelem Łozińskim, który opowiadał o królikach żyjących między murami. Bartek Konopka jest członkiem Polskiej Akademii Filmowej, Europejskiej Akademii Filmowej. Należy również do Rady Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.

 

Copyright © 2015 - 2016 Kino Atlantic | Realizacja: Azure

PARTNERZY KINA:

Vector Soft Rzeczpospolita CoJestGrane Selectivv Pepsi